SONJA ALFERINK

Ik ben geboren in Nijmegen (1984) en ik woon sinds 2007 in Amsterdam. In deze stad studeerde ik af als politicoloog. Als publicist/journalist maak ik verhalen over lhtbi-issues, gender, emancipatie en het 'roze' ouderschap. Voor maatschappelijke organisaties schrijf ik teksten over onderwerpen zoals jeugdzorg of de landelijke politiek. Ik werk ook als corrector.

‘Lesbisch’ ouderschap: als twee vrouwen een kindje willen

Mijn vriendin probeert zwanger te worden. Van een van mijn beste vrienden. Het klinkt als een nachtmerrie. Maar voor ons is het de gedroomde verwezenlijking van onze wens om ouders te worden. (Voor Vrij Nederland)

Ik wil als lhtbi’er niet worden ‘geaccepteerd’, ik wil als gelijke worden gezien

‘MeToo’ was de hashtag die duizenden vrouwen gebruikten om te vertellen wat we allemaal te weinig hadden willen zien. Hoe erg het was. Hoe overal het was. Dat het niet aan ons lag. Maar ik had nog iets niet willen zien. (Voor Het Parool)

‘Wat ben jij: een man of een wijf?’

Wie niet meteen te herkennen is als man of als vrouw ontmoet verwarring en agressie. Kennelijk staan de stereotypen die bepalen wat mannelijk en vrouwelijk is nog altijd fier overeind. (Voor de Volkskrant)

Homostel, draagmoeder, eiceldonor: baby. Het kan, maar willen we het ook?

Een homostel. Een eiceldonor. En een draagmoeder. Het mag. Maar moet het ook kunnen? Ja, zeggen de mannen zelf. Nee, zeggen de klinieken die hen aan een kind zouden kunnen helpen. (Voor de Volkskrant)

De Plantage

‘Ik snap ook niet wat meisjes van die leeftijd bezielt’, zegt Hanneke Groenteman tegen haar afspraak, terwijl ze haar jas over de stoel hangt. Welke meisjes door wat worden bezield vervaagt tussen geroezemoes van klanten en borden die kletteren. ‘Ik wil een dubbele espresso macchiato’ zegt Groenteman tegen de serveerster. 

De geur van de dood: Sinan Can was in Syrië en Irak

Filmmaker Sinan Can schuwt het gevaar niet. Dit weekend gaat zijn nieuwste documentaire ‘De verloren kinderen van het kalifaat’ in première. Een ontroerend gesprek over hoe je dat eigenlijk doet: de oorlog uit een filmmaker halen.

Peter ging op vakantie naar Noord-Korea. ‘Overal waar wij kwamen, verdwenen Koreanen.’

Al maanden bestoken Kim Jong-un en Donald Trump elkaar met vinnige scheldpartijen en stevige dreigementen. De wereld houdt haar adem in. Maar wat weten we eigenlijk van het dagelijks leven in dit geïsoleerde Aziatische land? Peter Smeets ging er vrijwillig op vakantie en kwam thuis met de meest bizarre verhalen. Lees verder via Blendle.

Stop met slachtoffertje spelen Job, Kevin en Harvey

Job Gosschalk is gevallen. Na Kevin Spacey, na Harvey Weinstein. Bij Spacey had ik het eerst nog niet willen geloven. Zo’n vriendelijk gezicht heeft die man – heel anders dan die boevenkop van Weinstein. Maar als de verhalen blijven komen, kun je niet langer ongelovig blijven. Lees verder via Blendle.

Afscheid van een burgemeester

Iedereen wist dat de burgemeester dood zou gaan. Ik vond het erg voor hem, voor zijn familie en natuurlijk: het was jammer voor Amsterdam. Want het was een begaafde en leuke burgemeester. Nu hij echt dood is, vond ik eigenlijk dat ik daar niet zoveel van kon vinden. Weer dacht ik: wat erg voor zijn...

Charles Bradley 1948 – 2017

De eerste keer dat ik soulzanger Charles Bradley zag optreden, was in een bloedhete buitentent op North Sea Jazz 2013. Op het podium stond een man op leeftijd, met een voorhoofd vol groeven en tranende ogen van een leven in tegenwind. (…)

Afscheid van een oom

Daar zat ik, met mijn spijkerbroek tussen de pantalons en de jasjes. De rijen van het uitvaartcentrum zaten al vol met familie, met bekende en onbekende gezichten, toen mijn moeder en ik de zaal binnenliepen op zoek naar een plek tussen de mensen. (…)

Domweg gelukkig

1 mei, 1 jaar samenwonen, 1 jaar terug in Oost. Bij de Aprilfeesten op de Nieuwmarkt vroeg ik mijn partner gisteren wat zij het mooiste of leukste moment van haar allereerste jaar in Amsterdam had gevonden. ‘Oef’, zei ze met een leeg wijnglas in haar hand. (…) 

Biseksualiteit 2.0: trend of taboe?

Iedere biseksuele vrouw krijgt ze te horen: opmerkingen als ‘je kunt zeker niet kiezen’. Of, erger nog: ‘je wílt gewoon niet kiezen’! Het beeld van de biseksuele vrouw is dat van een losbandig feestbeest dat haar partners ongelukkig maakt. Maar is dat wel zo?

Skin: ‘Ik wil een anti-rolmodel zijn’

Ze maakte faam in de jaren ’90 met internationale hits als als Hedonism en Brazen. Sindsdien is de lesbische frontvrouw van rockband Skunk Anansie een graag geziene artiest op internationale muziekpodia. Ik sprak met Skin over kwetsbaarheid, het belang van eigen keuzes maken en coming outs: ‘wen eerst zelf aan het idee’.

Tussen Utrecht en Amstel

Ze is oud. Haar opgestoken grijze haar is zo dik als touw. Ze zit als een dame: de handen beleefd gevouwen op schoot, het ene been over het andere. Keurig. Gedistingeerd. Lange rok, kousen, nette schoenen. Een kloppend hart dat rustig ademt, in, uit. Ze zegt niets en beweegt zich nauwelijks. (…)

Posts Navigation