publicist, journalist, tekstschrijver
Amsterdam, 2026, Stadsschouwburg Amsterdam. ‘Zijn gezicht is ons gezicht; zijn leven is ons leven’, zegt Marie-Claire Molly in Wachten op Marsha van regisseur Raymi Sambo. Anders gezegd: als een van ons een klap in diens gezicht krijgt, dan krijgen wij allemáál een klap in ons gezicht. (meer…)
Lees meer
Ooit was je geen vriend maar een vriendje, mijn vriendje. In de tijd dat we nog jong waren en ik niet zo goed wist wat het verschil was tussen vriendschap en verliefdheid, tussen mannen, vrouwen en alles wat zich daar tussenin bewoog. Jij was gewoon Jonas, een briljant schrijver, ook al was je pas vijftien. Toen onze juf Nederlands de wereld van de woorden voor ons openbrak, ontdekten wij gulzig dat er meer uit het leven te halen viel dan
Lees meer
De eerste keer dat ik soulzanger Charles Bradley zag optreden, was in een bloedhete buitentent op North Sea Jazz 2013. Op het podium stond een man op leeftijd, met een voorhoofd vol groeven en tranende ogen van een leven in tegenwind. (...) (meer…)
Lees meer
Iedereen wist dat de burgemeester dood zou gaan. Ik vond het erg voor hem, voor zijn familie en natuurlijk: het was jammer voor Amsterdam. Want het was een begaafde en leuke burgemeester. Nu hij echt dood is, vond ik eigenlijk dat ik daar niet zoveel van kon vinden. Weer dacht ik: wat erg voor zijn familie. Wat jammer van zo’n fijne man. (...) (meer…)
Lees meer
‘De enige vrouw op het altaar heeft dan toch het laatste woord’, sprak mijn moeder luid en duidelijk in de grote microfoon. Ze draaide zich glimlachend naar de drie mannen die deze afscheidsmis hadden geleid. De kerk zat vol, de parochianen waren stil. (...) (meer…)
Lees meer
Ze is oud. Haar opgestoken grijze haar is zo dik als touw. Ze zit als een dame: de handen beleefd gevouwen op schoot, het ene been over het andere. Keurig. Gedistingeerd. Lange rok, kousen, nette schoenen. Een kloppend hart dat rustig ademt, in, uit. Ze zegt niets en beweegt zich nauwelijks. (...) (meer…)
Lees meer
Daar zat ik, met mijn spijkerbroek tussen de pantalons en de jasjes. De rijen van het uitvaartcentrum zaten al vol met familie, met bekende en onbekende gezichten, toen mijn moeder en ik de zaal binnenliepen op zoek naar een plek tussen de mensen. (...) (meer…)
Lees meer