Home > Alferink > Moederschapsverlof
Alferinkcolumn

Moederschapsverlof

Twee dagen, krijgen de meeste vaders. Of de meemoeders. Dat is net genoeg om te leren hoe je een luier verschoont en voor het besef dat de nachten nooit meer hetzelfde zullen zijn. En de dagen ook niet. Je hele leven niet.

Als (biologische) moeder kun je aan dat idee langzaam wennen. Je hebt het nodig, die paar weken verlof voordat de baby besluit dat hij naar buiten wil. Fysiek, uiteraard. Mentaal, ook. Het is nogal wat, zo’n eerste kind.

Maar die vaders dan? En wij, als niet-biologische moeders? Wij worden geacht er te zijn voor onze vrouwen. Dat doen we, want eerlijk gezegd willen we niets liever. Dus we gaan mee, naar de zoveelste informatieavond over hoe dat nou is, om zwanger te zijn. We halen heus die chocolademousse – ook al is dat het derde supermarktbezoek die avond. En we doen echt ons best om begrip te tonen en geduldig te zijn als de emoties even oplopen.

Maar er komt een punt, in mijn geval zo rond week 38, dat al die dingen niet meer lukken. Dat je zelf in huilen uitbarst omdat die kloteklossen niet passen onder het bed. Dat ook bij jou het besef indaalt van wat er gaat komen en van de dingen die voorbij gaan. Dat het je niet meer lukt om je te concentreren op welk werk dan ook.

Daarom ga ik een paar weken met moederschapsverlof. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik me dat kan veroorloven. Maar ik pleit ervoor dat alle vaders en moeders in spe die dat willen, dezelfde keuze kunnen maken. Niet om nou per se die luier perfect te leren verschonen. Maar om te wennen aan het nieuwe leven dat op het punt staat te beginnen.