Home > Alferink > De Plantage
Foto: Franklin Heijnen
Alferinkcolumn

De Plantage

‘Ik snap ook niet wat meisjes van die leeftijd bezielt’, zegt Hanneke Groenteman tegen haar afspraak, terwijl ze haar jas over de stoel hangt. Welke meisjes door wat worden bezield vervaagt tussen geroezemoes van klanten en borden die kletteren. ‘Ik wil een dubbele espresso macchiato’ zegt Groenteman tegen de serveerster. 

Ze is klein en zit ietwat gebogen met de armen over elkaar aan een tafeltje voor twee. Aan het tafeltje daarachter zitten vier dames met kortgeknipte kapsels. Twee van hen dragen een sjaaltje. De andere twee een bril. Allemaal hebben ze thee besteld. Een ober brengt het viertal lunch: voor één van hen zet hij een bord neer van waaruit een langwerpig stuk brood akelig puntig omhoog steekt. Buiten stormt het verschrikkelijk.

De dame met het zwarte haar en de designbril doet erg haar best om niet te kijken. ‘Is ze het echt,’ fluistert ze in zichzelf. Maar ze schaamt zich meteen, een volwassen dame kan toch niet als een puberale fan een BN’er adoreren? Ze draait haar ogen weg. Hanneke praat onverstoord door. Onhoorbaar ook, helaas. Af en toe bereiken flarden gespreksstof mijn tafel. ‘Totáál’, hoor ik. En: ‘ja dat weet ik óók niet’. Amsterdamse tongval. Ze pakt een brillenkoker uit haar tasje en laat haar gezelschap foto’s zien van een oudjaarsfeestje. Ze bestelt een broodje rosbief of pekelvlees met mosterd en wat sla.

Een half jaar geleden kwam ik haar ook al tegen. Een kwiek, klein maar pittig vrouwtje liep de Albert Heijn in de Jordaan binnen, druk babbelend en handgebarend met een boodschappenmandje losjes aan haar arm. Ik durf het nauwelijks te bekennen maar na de boodschappen ben ik een stukje achter haar aan gefietst. In Amsterdam wen je snel aan het gezelschap van BN’ers. Frank Lammers was ooit een buurman en in Watergraafsmeer hoef je maar één teen buiten de deur te zetten of je wordt voor de voeten gelopen door de nieuwste aanwas acteurs en cabaretiers.

Maar Hanneke Groenteman, dat is een ander verhaal. Zij was het naar wie ik keek toen ik doorkreeg dat er meer was in de wereld dan wat er in de Hitkrant stond. Haar programma op de zondagmiddag, gemaakt op de plek waar ze nu de lunch geniet, wakkerde bij mij een honger aan naar kennis die net effe anders was dan de jaartalletjes en rekensommetjes waar ik op school nooit zin in had gehad. Het was de tijd dat Adriaan van Dis zomergasten presenteerde en ik nog niet de helft snapte van wat hij zijn zomergasten vroeg maar die zondagavonden het glas van alle kanten leegdronk.

In die tijd vroeg ik BN’ers zonder enige aanleiding en zonder scrupules of ik ze mocht interviewen voor onze schoolkrant. Ronald Giphart. Burgemeester Guusje ter Horst. De hele voorhoede van NEC. Femke Halsema. ‘Zal ik?’ fluisterde ik in mezelf. Ik schaamde me onmiddellijk, als volwassen vrouw kan ik toch niet – ? Dan maar kijken, stiekem, met een quasinonchalante blik.

Foto: Franklin Heijnen, CC BY-SA 2.0 (via Flickr)